Początki rozwoju starożytnego muay thai (tzw. muay boran), jako wyodrębnionego i posiadającego cechy charakterystyczne stylu walki wręcz według źródeł archeologicznych uznajemy za początek XIII wieku W miarę szerszej jego adaptacji na potrzeby tajlandzkiej armii, włączono do niego elementy walki bronią (krabi-krabong) oraz za pomocą owijaczy na ręce zwanych "kaad chuek", które w celu zadawania większych obrażeń były specjalnie utwardzane i nabijane kamiennym żwirem, a nawet według niektórych źródeł także szkłem i innymi podobnymi materiałami. Więc walki wyglądały bardzo brutalnie i efektywnie z tego względu zawodnicy byli bardzo narażeni na liczne kontuzje i urazy. W latach 20-stych, XX wieku zaczęto wycofywać z ringu owijacze "kaad chuek" oraz wyłączać stosowanie bardziej destrukcyjnych technik, takich jak kopnięcia w krocze, dźwignie, rzuty czy uderzenia głową. Najprawdopodobniej bezpośrednią przyczyną tych zmian była śmierć zawodnika na ringu stadionu Lak Muang w Bangkoku.

Dziesięć lat później przyjęto zmodyfikowane przepisy bokserskie markiza Queensberry i w ślad za tym profesjonalne walki Tajów wyznaczono na 5 rund po 3 minuty każda. Stopniowo wprowadzono podział zawodników na kategorie wagowe. Wszystko to uczyniło muay thai popularnym sportem walki na całym globie. Jednak styl do końca się nie zmienił i do obecnych czasów zawodnicy nadal wykonują tradycyjny taniec przed walką (waikhru), początkowo, by przedstawić region, z którego pochodzą, a dziś ze względu na zwyczaje i rdzenną tradycje, wykonują swoje modły do bogów i odmawiają walki, jeżeli nie towarzyszą im rytmy tajskiej muzyki ludowej. Zespół muzyczny składał się z samych mężczyzn (aby uniknąć osłabienia sił zawodników): flecisty, dwóch bębnistów i cymbalisty. Flecista kierował perkusistami i zmieniał swe tony w zależności od tempa walki i emocji które panują na ringu podczas danej walki.

Ubiór w Muay Thai:

Strój treningowy składa się z krótkich spodenek z napisem po tajsku oraz koszulki bez rękawków. W walkach zawodowych zawodnicy mają obnażony tułów. Waga rękawic wynosi 10 lub 12 uncji (czyli od 283,5 g do 340 g) w zależności od kategorii wagowej.

W Muay Thai nie nadaje Się stopni szkoleniowych. Uznanie w tym sporcie zdobywa się przez ilość wygranych walk. Pewne organizacje takie jak: np. United States Muay Thai Association, nadają stopnie, ale w większości szkół tego nie ma.

Techniki Muay Thai – Klasyfikacja:

  • Cherng muay – podstawy. Są to zasady użycia naturalnych broni człowieka w obronie lub ataku. Techniki cherng muay zebrano w 4 grupy:

  • cherng mad (15 kombinacji uderzeń pięścią)

  • cherng sok (24 kombinacje uderzeń łokciem)

  • cherng khao (11 kombinacji uderzeń kolanem)

  • cherng thao (15 kombinacji uderzeń nogą).

  • Kon muay – techniki walki.

  • kon muay kee – techniki obrony i kontrataków:

  • sinpala muay – garda i przemieszczanie się

  • muay bang – techniki bloków i uników

  • kon muay jujom – techniki ataku:

  • mae mat - techniki pięści

  • mae tei-tip – techniki kopnięć pchających

  • mae tei-tei – techniki kopnięć

  • chap ko – techniki chwytów w stójce oraz walki w bliskim dystansie:

  • muay khao - techniki walki kolanami

  • muay sok - techniki walki łokciami

  • muay pam – techniki chwytów i rzutów.

  • Mae mai – luk mai – kombinacje mistrzowskie boksu tajskiego. Polegają na efektywnym wykorzystaniu technik ręcznych i nożnych. Obecnie rzadko się je praktykuje, gdyż są dość trudne do opanowania. Stanowią jednak element tradycji. Dzielą się na dwie grupy:

  • mae mai muay thai – 15 podstawowych kombinacji mistrzowskich

  • luk mai muay thai – 15 kombinacji dopełniających, które ćwiczy się dopiero po doskonałym opanowaniu mae mai muay thai.

W Polsce Muay Thai jest coraz bardziej popularne i coraz więcej osób wśród młodzieży chce trenować. Kobiety czy mężczyźni, nie ma różnicy ten sport jest otwarty na wszystkich bez różnicy na płeć czy wiek. Wystarczą tylko chęci i zapał. Jednak zaczynając treningi zastanówmy się jak właściwie wykorzystać wiedzę, którą wpoi nam trener podczas spotkań treningowych