W tym tekście
Problem ten jest tak poważny, że w 2008 roku Europejskie Biuro Regionalne Światowej Organizacji Zdrowia zaczęło tworzyć Europejski Pakt na rzecz Zdrowia i Dobrostanu Psychicznego. - Postanowiliśmy obecnie głośno mówić w Europie o spustoszeniach, jakie powodują w społeczeństwie zaburzenia psychiczne. Pakt jest symbolem naszej determinacji do odważnego i skutecznego działania w rozmaitych obszarach, za które odpowiadamy, w dziedzinach ochrony zdrowia, edukacji i pracy. Musimy działać w duchu partnerstwa, ponieważ kwestie zdrowia psychicznego dotyczą nas wszystkich - zauważył Androulla Vassiliou, komisarz unijny ds. zdrowia. Działania podjęte są z powodu statystyk, według których co dziewięć minut dochodzi do odebrania sobie życia przez obywatela Unii Europejskiej. Przyczyny mają często podłoże depresyjne.
Powyższy pakt ma walczyć z uprzedzeniami, jakie napotykają chorych, gdy ci pragną udać się do lekarza. Nadmienić trzeba, że większość z osób dotkniętych depresją nie chce podjąć leczenia, opierając się na zakorzenionych kulturowo stereotypach. Pokaźna liczba ludzi sądzi, iż przyznanie się przed samym sobą do problemów mentalnych jest de facto przyznaniem się do obłędu. Rzecz jasna, depresja nie ma nic wspólnego z szaleństwem i stanowi zwykłą reakcję naszej psyche na stresujące bodźce.
Współcześnie stany depresyjne są uznawane za chorobę cywilizacyjną. Dlatego też nasza cywilizacja postanowiła się z nimi zmierzyć. Sama Unia Europejska bije na alarm, tłumacząc, że na nieobecności w pracy nie cierpi jedynie obywatel państwa członkowskiego, lecz także sam budżet danego kraju. W roku 2004 wydatki budżetowe na leczenie osób dotkniętych stanami depresyjnymi wzrosły o 65%, co oczywiście cieszy, gdyż chorzy nie są pozostawiani samym sobie. Jednak przecież z drugiej strony osoby te płacą podatki na opiekę zdrowotną. Najlepiej byłoby zatem po prostu być szczęśliwym, ale jak to osiągnąć?
Objawy depresji i jej rozprzestrzenianie się po organizmie
Objawy depresji to przede wszystkim utrata zdolności do pozytywnego myślenia, co często prowadzi do nerwic. Tak zwane. „czarnowidztwo” bywa klatką, z której nie można się uwolnić. Ciągłe przemyślenia na temat pracy lub innych, trudnych spraw wyczerpują psychicznie, choć najgorszym skutkiem takiego stanu rzeczy może być nawet ciężka bezsenność, kłopoty z koncentracją i niezdolność do podejmowania życiowych decyzji.
Inne objawy depresji, które występują najczęściej, to pusta emocjonalna oraz lęk- nawet lęk przed wychodzeniem z domu. Dolegliwości te mogą mieć różne natężenie w zależności do życiowych barier. Bywa, że przechodzą samoistnie, gdy dana osoba upora się z problemami. Stany nerwowe lub stany obniżonego zadowolenia są bowiem czymś naturalnym. Jednak, kiedy ich źródło jest wyraźnie irracjonalne (np. osoba dalej cierpi, choć problemy zostały już dawno rozwiązane) należy zaczerpnąć rady lekarza.
Częstą oznaką depresji jest zachwiany popęd seksualny, zaburzenia miesiączkowania, bóle głowy, a także bóle brzucha. W ostatnim przypadku takie bóle mogą świadczyć o początkach choroby zwanej „Zespołem jelita drażliwego”. Jeżeli podczas stresowych sytuacji bywa, że musisz skorzystać z toalety, albo wręcz przeciwnie- w stresowe dni twoja perystaltyka jelit zostaje zatrzymana, prawdopodobnie depresja lub nerwica przekształciła się w powyższą przypadłość. Na „Zespół jelita drażliwego” nie ma lekarstwa. Jedyną formą pomocy jest zmiana trybu życia oraz pozbycie się lęków, jak również negatywnego myślenia. Większość pacjentów potrafi pokonać równocześnie wszystkie wymienione przypadłości dzięki wizytom u psychologa, albo stałej pracy nad sobą (ćwiczenia relaksacyjne).
Trzy kategorie predyspozycji do zachorowania
-Psychologiczne; Osoby chore na depresje posiadają predyspozycje psychologiczne, które sprawiają, że są one podatne na zmiany nastroju, poczucie niskiej wartości, lęki oraz próby samobójcze.
-Środowiskowe; Interakcja z otoczeniem jest częstą przyczyną popadania w stany depresyjne, gdyż płynące z otoczenia negatywne bodźce, jak presja przełożonego lub wymuszone ambicje, mogą wpływać na naszą samoocenę.
-Biologiczne; Te przyczyny nie są do końca poznane, przez co forma ich leczenia, ku tragedii wielu ludzi, nie istnieje. Podłoże takiej depresji jest natury genetycznej, choć niesprecyzowanej.
Leczenie
Leczenie depresji obejmuje próbę zmiany myślenia. Jeżeli dana osoba nie potrafi poradzić sobie we własnym zakresie powinna zasięgnąć pomocy lekarza, który zazwyczaj poleca terapię poznawczo-behawioralną. Jest ona początkiem zmiany zachowań destrukcyjnych oraz swoistym treningiem, dzięki któremu można nauczyć się rozwiązywania swoich problemów i pokonywania przeciwności losu. Leki również nierzadko są jedną z form pomocy, lecz zazwyczaj tłumią one chorobę, a ta nie ma podłoża chemicznego- depresja jest chorobą duszy!
Zgłoś błąd w artykule